Tag: เราพบกันเพราะหนังสือ

โลกียชน

ห้วงเวลาในการทำนิตยสารไรท์เตอร์ช่วงหนึ่ง เราหวนคิดถึงนิตยสารที่หาญกล้าและเป็นตำนานเล่มหนึ่งของเมืองไทย นั่นคือ “สู่ฝัน” ที่มีพี่ปอน พิบูลศักด์ ละครพล เป็นแม่ทัพใหญ่ นักอ่านรุ่น post facebook คงนึกไม่ออกว่า ครั้งหนึ่ง วงการหนังสือเมืองไทยเคยมีนิตยสารว่าด้วยกวีด้วย ผมเองก็คงไม่เชื่อเรื่องพรรค์นี้เหมือนกัน ถ้าไม่ได้เห็นนิตยสารฉบับนั้นด้วยตาตน

บ้านเรา (บ้านหลังที่ 2 ของเรา) “นักเขียนเขาก็รวยกันอย่างนี้ทั้งนั้น”

ไม่เคยมีรัฐมนตรี ส.ส. คนไหนแจ้งว่าหนังสือเป็นทรัพย์สมบัติ ป.ป.ช. ไม่เคยรับแจ้ง ป.ป.ง. ก็ไม่เคยยึดหนังสือได้จากพวกค้ายาบ้า เจ้าหน้าที่เขตทำหน้าเหมือนโดนพี่น้องคารามาซอฟหล่นใส่หัวแม่ตีน แต่ตะแกยืนยันว่าหนังสือนับเป็นทรัพย์สิน ทั้งมีมูลค่ามหาศาลประมาณประเมินมิได้ แต่หากจะให้ประเมินก็จะพยายามประมาณให้ดู…

หมวย

เบียร์ร้านหมวยเย็นจริงๆ เย็นเหมือนนั่งกินเหนือยอดดอยที่น้ำค้างลังเลเลือกว่าจะกลั่นเป็นหมอกหรือเหมย มันทำให้บทสนทนาเลยพาดลาดพิงไปถึงบางร้านที่เราโปรดปรานรสชาติอาหาร แต่เจ็บใจที่เจ้าของร้านเพิ่งเสียบไฟตู้แช่ตอนห้าโมงเย็น…

ก้าว

ทางเดินเส้นนั้นเป็นทางดิน กว้างเพียงเมตรเศษๆ แต่มองไม่สุดปลายทาง

อาจด้วยความที่ชันเชิดน้อยๆ ทั้งมีโค้งหักศอกอีกด้วย ผมจึงได้แต่เดาว่ามันจะพาไปสิ้นสุดที่หนไหน รู้เพียงว่าจุดนั้นต้องอยู่สูงกว่าจุดที่เริ่มต้นเดินเมื่อเทียบกับระดับน้ำทะเล

ผมสูดลมหายใจเรียกความพร้อมและความมั่นใจ เป็นวันที่สี่หรือห้าแล้วที่หัดเดินบนทางสายนี้ แต่ทุกครั้งผมยังไม่เคยไปถึงปลายทาง เตาะแตะเหมือนเด็กหัดเดินใหม่ หัดเดินหลังความเจ็บป่วยครั้งสาหัสที่สุดในชีวิต

กลับด้านบน