เด็กหลังห้อง

ทะเลบางลำภู

ใต้สะพานพระราม 8 เราวางโต๊ะ เอาเก้าอี้พับมาเอนนอน มีเบียร์ หนังสือ และเสียงเพลงจากลำโพงแตกๆ ในโทรศัพท์ แค่นั้นก็เพียงพอทำให้พื้นที่เล็กๆ กลางกรุงกลายเป็นหาดในฝัน…

ในความสัมพันธ์เราเป็นผู้แพ้เสมอ

เคยมีคำพูดที่ว่าใครรักมากกว่าคนนั้นแพ้ ฉันไม่เชื่อ เพราะในความสัมพันธ์เราต่างเป็นผู้แพ้เสมอ…

ก่อนเที่ยง

ฉันเคยหมกมุ่นกับคำว่าแรงบันดาลใจ เคยหดหู่ใจเมื่อเห็นคนวัยเดียวกันไปได้ไกลกว่า เคยกลัวเลข 25 และความจริงก็ควรจะกังวลกับเลข 30 ที่กำลังเข้ามา…

ความฝันของคนหนุ่มสาว

สิ่งที่ฉันเชื่อมาตลอดคือ หนุ่มสาวเป็นวัยที่มีพลังและเป็นกลุ่มคนที่จะอยู่กับประเทศของพวกเขาไปอีกนาน และพวกเขาเลือกความสุขของตัวเองได้…

ลูกชายเฮ็ดงานอยู่พัทยา

เสียงเพลง Shape of You ของ Ed Sheeran ดังลอยขึ้นมาบนห้องของฉันทุกเช้า ไม่ใช่กลุ่มวัยรุ่นหรือร้านขายเครื่องเสียงที่ไหน แต่ดังมาจากรถเข็นขายน้ำตรงหน้าอพาร์ทเม้นต์…

เชียงคาน แก่งคุดคู้ และรถทัวร์เอ็กซ์คลูซีฟ

ฝั่งลาวเปิดเพลงของบอดี้สแลมดังจนลอยมาถึงนี่ ที่นั่นดูสนุกสนานดี แต่ที่นี่ดูสงบเงียบกว่า คงไม่มีอะไรเพอร์เฟ็กต์ไปกว่าเชียงคานที่ไม่มีนักท่องเที่ยว…

กลับบ้านเก่า

มองบ้านนิ่งงัน บันไดนั่นไง ที่เราวิ่งเสียงดังตึงตังจนพ่อต้องร้องปราม หลังคาสังกะสีนั่นไงที่เคยโยนฟันน้ำนมใส่ รอยบุบนั่นไงที่เราเคยปีนหลังคาแล้วตกลงมาข้างล่าง หน้าต่างนั่นไง ที่เป็นห้องนอนของพ่อแม่…

สุขนิยม 2017

“มึงไม่สงสัยบ้างเหรอวะ ว่าทำไมนักเขียนหรือนักวิชาการเขาเขียนและวิจารณ์มาตั้งกี่สิบปีแล้ว สังคมเราไม่เห็นเปลี่ยนไปเลย กูเห็นคนมีอำนาจแม่งก็ยังเอาเปรียบคนอยู่เหมือนเดิม” เพื่อนหนุ่มผู้ทำงานด้านสื่อมวลชนตั้งคำถาม เขาดูเมาน้อยที่สุดในวง…

ล่องไหลในไซง่อน (บางบันทึกในเวียดนามใต้)

อันที่จริง เบียร์ไซง่อน กับ เมืองไซง่อน ไม่เหมือนกันเลย เบียร์นั้นเจือจาง บางเบา ต้องซัดหลายอึกกว่าจะรู้รสและดื่มด่ำ แต่เมืองนั้นเข้มข้นจนเหนียวคอ ความรู้สึกหนาหนักกดทับจากเสียงแตรและไรฝุ่น…

บนถนนไม่มีหลักกิโลเมตร

เมื่อไม่มีหลักกิโลฯ บอกระยะ ไม่มีเส้นพรมแดนจังหวัดขีดไว้ ไม่มีปั๊มน้ำมันบอกสาขา แต่เรายังมีวิถีชีวิตของผู้คนที่เชื่อมกันอยู่ ด้วยความคุ้นชิน ด้วยความเรียบง่าย เพื่อบอกว่าใครเป็นใครบนแผ่นดินนี้…

งานที่น่าเบื่อ

เขียนไม่ออกบ้าง ขี้เกียจถอดเทปบ้าง หลากข้ออ้างที่เราจะสรรหาเพื่อได้ออกไปเดินรับลม ขณะที่คนหนุ่มสาวบ่นขี้เกียจในยามบ่าย พี่ๆ ที่เขียนหนังสือมาหลายสิบปี เช่น บินหลา และ วรพจน์ กลับนั่งทำงานอย่างมั่นคงบนออฟฟิศ…

เก้าอี้เคลื่อนที่เองในวันที่อยู่ออฟฟิศคนเดียว

หลังความเงียบเริ่มเข้าปกคลุม ฉันเริ่มสะกดจิตตัวเอง ตำนานเรื่องเล่าสยองขวัญต่างๆ ที่เคยฟังมาในชีวิตไม่ว่าจากเดอะช็อค หรือนิทานของยาย เริ่มผุดขึ้นมาในหัวทีละเรื่อง ก่อนผสมปนเปกลายเป็นเรื่องสยองขวัญเรื่องใหม่

สองสหายในเมืองเกินร้อย

เราสบตากับร้อยเอ็ดครั้งแรกกลางท้องฟ้า ทุ่งนาเขียวบ้าง ไม่เขียวบ้าง มีบ้านคนกระจุกอยู่เป็นก้อน มองจากข้างบน เหมือนว่าที่นี่ จะมีพื้นที่ให้ป่ามากกว่าคนอยู่อาศัย ต่างจากมหานครที่เราจากมา…

กลับด้านบน