ทะเลบางลำภู

 

 

ใต้สะพานพระราม 8 — เราวางโต๊ะ เอาเก้าอี้พับมาเอนนอน มีเบียร์ หนังสือ และเสียงเพลงจากลำโพงแตกๆ ในโทรศัพท์ แค่นั้นก็เพียงพอทำให้พื้นที่เล็กๆ กลางกรุงกลายเป็นหาดในฝัน

ลมคืนนั้นก็เป็นใจเหลือเกิน ทำให้เพลงเพราะกว่าทุกวัน

 

“ดูแสงสีเขียวจากเรือไดหมึกนั่นสิ” ฉันทำเสียงจริงจัง

เพื่อนๆ รู้ดีว่าเป็นมุข และขำตรงที่มันไม่ขำ

ในความเป็นจริง ฝั่งตรงข้ามเป็นตึกแถวเก่า มีเพียงแสงสีส้มหม่นๆ จากร้าน On the rose ที่หลบภัยประจำของพวกเรา

 

เมื่อมีเวลาไม่พอจะขับรถออกไปเจอทะเล การนัดหมายกันแถวบางลำภูจึงเป็นทางเลือกที่ไม่เลวร้ายอะไร

เพื่อนหนุ่ม – พันธวัฒน์ นั่งพิมพ์กวีลงบนหน้าจอ ขออนุญาตเอามาฉายซ้ำ

 

            ตอม่อคือต้นมะพร้าว

            ราวฟุตบาทคือหาดทราย

            ตึกแถวคือทะเลทอดยาวสุดสายตา

            ยินเสียงคลื่นแว่วมา

            –จากเครื่องยนต์ 125 ซีซี.

            #เดอะบีชบางลำภู

 

จินตนาการสำคัญกว่าความรู้

และความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากจินตนาการก็ประโลมหัวใจได้อย่างสุดยอด

 

“ถ้าเรามีความสุขกับการใช้ชีวิตแบบสุดโต่ง ดื่มเบียร์ไปเรื่อยๆ เท่าที่อยากดื่ม แล้วเรายอมรับได้ว่าวันนึงเราจะป่วย มันก็เป็นสิทธิที่มนุษย์ทำได้มั้ยวะ” ฉันโยนประโยคลงไปในวง

“มันก็ใช่ แต่คนที่เดือดร้อนไม่ใช่แค่เรา แต่คือคนรอบข้างด้วยที่ต้องดูแล ไหนจะต้องแบกรับความรู้สึกเป็นห่วงอีก” เพื่อนหนุ่มแย้งขึ้นมามีเหตุผล

ฉันเงียบไป นึกถึงคำของอาจารย์ที่สอนในคาบเรียนปริญญาโท

 

“ทุกคนต่างก็มีอุดมการณ์เป็นของตัวเอง อุดมการณ์คือสิ่งที่เราเชื่อว่าเป็นจริงแล้วเอามาใช้ในชีวิต เช่น ถ้าเราเชื่อว่า บุญเท่านั้นที่เป็น Currency ที่ใช้ต่างภพ เราก็ไม่จำเป็นต้องเอาเงินเข้าธนาคารเพิ่มดอกเบี้ย แต่ใช้จ่ายกับการทำบุญแทน”

ฉันฟังแล้วกระตุกใจ ถ้าคนเราเชื่ออะไร และทำสิ่งนั้นด้วยความเข้าใจและเชื่อมั่น ตราบใดที่ไม่ได้ทำคนอื่นเดือดร้อน ไม่ว่าคนอื่นจะเห็นด้วยหรือไม่ ย่อมเป็นเรื่องสวยงาม

 

เขียนให้เห็นภาพขึ้นมาหน่อย ถ้าใครคนหนึ่งจะยอมจ่ายเงินเป็นแสนเพื่อซื้อกีตาร์เสียงเทพๆ สักตัว แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมคนเราต้องจ่ายเงินเป็นแสนเพื่อซื้อกระเป๋าสักใบ นั่นก็เพราะเขายึดอุดมการณ์คนละแบบ เชื่อในคนละอย่าง

คนรักกีตาร์ไม่ผิด เช่นเดียวกับที่คนรักกระเป๋าก็มีสิทธิจะซื้อความสุขให้ตัวเอง

 

“ความขัดแย้งอาจเกิดขึ้นเพราะเราไม่ยอมรับในอุดมการณ์ของคนอื่นด้วยรึเปล่าคะ” ฉันถาม อาจารย์ตอบทันที

“ยากที่เราจะไม่ดูถูกอุดมการณ์ของคนที่คิดต่างจากเรา แต่อยู่ที่ว่าเราเลือกที่จะทำอย่างไรต่างหาก เราต่างก็ถูกหลอกกันคนละแบบนั่นแหละ”

 

ฉันฟังแล้วนึกถึงเนื้อเพลง รู้ว่าเขาหลอก

“ถึงเขาหลอก แต่เต็มใจให้หลอก”

สุขทุกข์เท่ากัน

แต่ถ้าเราหาข้อมูลมากพอ อ่าน ศึกษา ทำและเชื่ออย่างสุดจิตสุดใจ ก็เป็นความดีงามอย่างหนึ่งในการเกิดเป็นมนุษย์

 

ลมยังพัดมาต่อเนื่อง เสียงจากเครื่องยนต์ 125 ซีซี ขับผ่านไปแล้วสองคัน

“แต่กูว่า ก่อนจะคิดถึงเรื่องป่วย คิดถึงเรื่องเงินในกระเป๋าก่อน จะมีเงินซื้อเบียร์ได้ถึงไหน” ฉันกลับไปที่บทสนทนา เพื่อนหนุ่มยิ้ม

 

ว่าแล้วฉันก็คิด ถ้าเราเชื่ออะไรอย่างสุดใจ แต่แทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสิ่งนั้นเลย

เรายังจะเรียกว่ามีอุดมการณ์ได้ไหม?

 


ภาพถ่ายโดย : ใหญ่ บางขุนพรหม

End

กลับด้านบน