จะรับได้ไหม ถ้าสิ่งที่เชื่อมันไม่ใช่

“รู้มั้ยว่าที่ญี่ปุ่นเขากำลังถกกันว่าควรเดินบนบันไดเลื่อนหรือไม่” เพื่อนเปิดประเด็นขึ้นมาตอนมื้อเที่ยง ฟังเผินๆ ก็ชวนให้รู้สึกว่ามาบอกกูทำไม แต่คิดอีกทีประเด็นนี้น่าสนใจ

“ยังไง” ฉันถาม

“เดินแล้วอาจทำให้เกิดอุบัติเหตุ เขาเลยรณรงค์ไม่ให้เดิน ทีนี้การยืนชิดขวาก็ไม่จำเป็นอีกต่อไปเพราะไม่จำเป็นต้องเปิดทางให้ใครแล้ว”

ประโยคเรียบง่ายนี้ทำเอาฉันสะเทือนใจ

ตอนเด็กเราถูกสอนว่าอย่าวิ่งบนบันไดเลื่อน โอเคไม่วิ่ง งั้นเดิน แต่แล้วการเดินก็เป็นสิ่งที่ผิด สิ่งที่ควรทำคือยืนอยู่นิ่งๆ แล้วจับราวบันไดอย่างมั่นคง แล้วจู่ๆ เมื่อไข้หวัดนกและโรคระบาดอื่นเข้ามาในประเทศไทย การจับราวบันไดก็กลายเป็นเรื่องต้องห้าม ไม่นานวัฒนธรรมการยืนชิดขวาอย่างผู้มีอารยะก็แพร่หลาย (โดยจับหรือไม่จับราวบันไดก็ได้) ปล่อยช่องทางซ้ายให้เป็นทางด่วน พอเราทำจนติดเป็นนิสัย แล้ววันหนึ่งก็มีป้ายห้ามเดินบนบันไดเลื่อนผุดขึ้นมาอีกครั้งพร้อมป้ายให้จับราวบันได

ฉันสารภาพว่าเวียนหัวไปหมด ไม่รู้ต้องทำตัวอย่างไรในปี 2017 เพราะเชื้อไข้หวัดนกมันฝังใจ

 

พอมานั่งคิดดูดีๆ ก็พบว่าไม่ใช่แค่เรื่องบันไดเลื่อนหรอกที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา แต่ทุกเรื่องก็เป็นแบบนี้ ตราบใดที่โลกหมุน มนุษย์ยังหายใจ และสัตว์ป่ายังออกหากิน

 

ฉันช็อคไปเลยเมื่อจู่ๆ ดาวพลูโตก็ไม่ใช่ดาวเคราะห์อีกต่อไป ทำไมการออกจากกลุ่มเป็นเรื่องง่ายขนาดนั้น ดาวพลูโตคงเสียใจไม่น้อยแม้ว่าจะอยู่ไกลเพื่อนจนชิน แต่มันยุติธรรมแล้วหรือที่อยู่แก๊งเดียวกันมาตั้งนาน แล้ววันหนึ่งก็ไม่ใช่พวกเดียวกันอีกต่อไป

 

“มึงกินเบียร์ใส่น้ำแข็งด้วยเหรอวะ” เพื่อนหนุ่มเคยทักท้วงตอนช่วงวัยขบเผาะ บอกตรงๆ ว่าโคตรงงคำถาม แล้วตอบไปอย่างมั่นใจว่า “เมืองไทยเมืองร้อน กินเบียร์ก็ต้องใส่น้ำแข็งสิ”

“มึงลองไม่ใส่น้ำแข็งดู อร่อยกว่าเยอะ” ฉันยังไม่เชื่อ จนกระทั่งได้ลอง

ทุกวันนี้ฉันกินเบียร์ไม่ใส่น้ำแข็งเพราะอร่อยกว่าจริงๆ (ในกรณีที่เบียร์เย็นเฉียบมีน้ำแข็งเกาะจะอร่อยเป็นพิเศษ) แต่บางคราวที่ระอุเกินทน น้ำแข็งก็เป็นตัวช่วยที่ล้ำค่า

 

ได้ยินบ่อยๆ “พ่อแม่เป็นฮีโร่ของเราเสมอ” ฉันว่าคำนี้มันเหนือจริงไปหน่อย ในตอนเด็กน่ะใช่แน่ คำพูดของพ่อแม่คือที่สุด การกระทำของพ่อแม่คือสิ่งที่เราชื่นชม และเราเชื่อมั่นเสมอว่าพ่อแม่คือคนดี แล้วถ้าวันหนึ่งเราโตขึ้น จะทำอย่างไรเมื่อฮีโร่กลายเป็นมนุษย์ป้าหรือมนุษย์ลุง เราจัดการกับความรู้สึกพวกนี้ได้ดีแค่ไหน

พ่อแม่เป็นฮีโร่น่ะใช่ แต่เราควรเตือนพวกเขาได้ถ้ายังส่งข่าวปลอมมาในไลน์บ่อยๆ

 

ฉันนึกสงสัยว่าตอนที่คนยุคก่อนรู้ว่าโลกกลมและหมุนรอบดวงอาทิตย์ พวกเขาไปต่อยังไง เกิดคำถามไหม เชื่อแค่ไหน ถ้าไม่เชื่อแล้วทำอย่างไร กาลิเลโอพยายามบอกสิ่งยิ่งใหญ่แก่โลก แต่ความยิ่งใหญ่มีราคาต้องจ่าย เขาถูกจองจำและสูญเสียดวงตา

 

ฯลฯ

 

ถ้าวันนั้นฉันใส่น้ำแข็งลงในแก้วเบียร์ คงไม่ได้ลิ้มรสมอลต์ ดมกลิ่นฮ็อปเต็มปอดของคราฟต์เบียร์

ฉันเชื่อในความเชื่อ ขณะเดียวกันก็เชื่อในความเปลี่ยนแปลง

มนุษย์ย่อมเปลี่ยนแปลง ภาษาที่ไม่เปลี่ยนแปลงคือภาษาที่ตายแล้ว

สังคมที่สงบราบคาบ คือสังคมที่ตายแล้ว

 

ในสังคมที่ทุกคนกางความเชื่อของตัวเองออกมาแล้วเถียงกันด้วยหลักการของตัวเอง ฉันมีแค่คำถามเดียว

“จะรับได้ไหม ถ้าสิ่งที่เชื่อมันไม่ใช่”

 

End

กลับด้านบน